Hello, Goodby!

Els, Noah en Wim midden in de kosmossies

Dat zeggen we hier, op vele manieren, zelfs tegen de mooie kosmossies hier in Kriel. Het was een prachtig gezicht om zo door een haag van kosmossies en velden te rijden. Het is een onkruid wat niet uit te roeien is en Kriel tot kosmossies country maakt. Zo prachtig in deze trieste omgeving;  je wordt er helemaal blij van. Helaas is het nu het seizoen afgelopen en is alles afgebrand om de velden weer rijp te maken voor de volgende oogst.

Zo mochten we ook onze geestelijke ouders welkom heten en uitzwaaien. Heit en mem zijn hier voor 14 dagen geweest en we hebben echt van ze genoten. Dankbaar voor alles wat we van hen mochten ontvangen en wat ze konden uitdelen, ook aan liefde voor de mensen die onze zorg ontvangen.

Dekens

Heit en mem delen dekens uit

De huisgroep van heit en mem hadden een bedrag geschonken voor dekens; we hebben vele mensen hiermee blij kunnen  maken, maar er kwam nog meer geld voor dekens binnen en weer konden we samen op pad om uit te delen. De nachten zijn hier al flink koud en sommige mensen hadden niet eens dekens. Voor ons onvoorstelbaar, maar hier de werkelijkheid. We mochten zoveel blijde gezichten zien, maar ook mensen die niet wisten hoe ze moesten reageren, gewoon omdat ze niet weten wat het is om iets te krijgen. De dagen erna hoorden we van mensen dat ze niet eens hun bed uit wilde komen omdat het zo lekker warm was! Geweldig!

Een bijzondere kerkopstelling...

We werden ook verrast door onze gemeente in Kriel.  toen we zondag in de kerk kwamen. Er stonden 2 motoren in de kerk en de preekstoel was gemaakt van de voorkant van een motor. De bikers uit onze gemeente en uit Witbank hadden een bikers-run georganiseerd en hierbij dekens opgehaald voor onze stichting. Gaaf om al die stoere mannen en vrouwen bij elkaar te zien met een groot hart voor hun medemensen. De kerk was vol bikers en de praise en worship galmde door Kriel.

Albion

Er wordt hard gewerkt in de groentetuin

Albion is de boerderij waar we gestart zijn met de stichting Feed a Child. Zo hebben we op tweede Paasdag met vele mensen daar doorgebracht om o.a. de groentetuin onkruidvrij te maken. Toen we wilde  starten vertelde één van de mensen dat de oude chief een vloek had uitgesproken over het land, zodat als er iemand in de tuin kwam, hij ziek zou worden. Judy zei: “Dan verbreekt hij eerst de vloek maar, we komen immers om te helpen.” En nadat de chief dat had gedaan, zijn we eerst met een klein groepje begonnen, maar er kwamen steeds meer mannen en vrouwen helpen. We zijn ook gaan inventariseren wie er dekens nodig hadden en matrassen voor de winter; wie we kunnen helpen met een ID of geboorte certificaat. We hebben ook heerlijk met de kinderen gespeeld en gezongen. Weer de pap uitgedeeld die Feed a Child sponsort.

Els deelt soep uit

Ook hebben we 18 liter soep gemaakt en kunnen uitdelen. Het is niet fijn om steeds te horen: ”Ik heb zo’n honger”, terwijl jezelf genoeg te eten hebt. We hebben het echt op ons hart gekregen om de vele hongerige mensen voor de winter regelmatig eten te gaan geven, maar de vraag was hoe? We zijn begonnen op Albion met een maaltijd soep en brood. Wow, wat deed dat de mensen en de sfeer goed. We hadden echt voldoende en de mensen en kinderen waren zo dankbaar. Er was zelfs genoeg, zodat Noah de pan nog uit kon likken. We zeiden tegen elkaar: “Dat gaan we voor de andere boerderijen ook doen, we zullen delen van wat wij zelf ook ontvangen”.

Soepkeuken

Een grote pan met maaltijsoep

Toen we eenmaal die keuze hadden gemaakt was het plan van de soepkeuken al snel klaar. Bijzonder ook hoe in een week tijd zich mensen aanbieden om te gaan koken, de wegen worden geopend voor goedkoop inkopen te doen, iemand ons wil zegenen met een groot 3 pits gasstel om de soep te kunnen koken. Onze gemeente heeft aangeboden om hun keuken te gebruiken voor opslag en vrijwilligers voor het uitdelen van de soep. We kunnen nu 2 keer per week gaan koken en zo 1 keer per 14 dagen een maaltijd soep uitdelen op de boerderijen. We gaan starten in mei. We worden er werkelijk allemaal enthousiast van.

Sithle

Sithle met zijn oma (Catharina) in het ziekenhuis

Samen met Hetty ben ik Sithle en Catharina weg gaan brengen naar het ziekenhuis in Bethal. Daar werd hij een nachtje opgenomen om de volgende dag ‘s morgens om vijf uur te vertrekken naar het ziekenhuis in Pretoria voor de operatie aan zijn buikwand en blaas. Maar ook kleine Chyna, de kleindochter van Catharina moest mee naar de EHBO om te worden nagekeken. Ze was al meer dan een week koortsig en had een schorre keel van het hoesten. De antibiotica deed niet echt zijn werk. Nadat we eerst strijd hadden geleverd om Sithle opgenomen te krijgen (het was een afspraak, maar de aanwezige receptionist had het niet in zijn hoofd) gingen we terug naar de EHBO. Hier werd ons eerst verteld om naar een ander ziekenhuis te moeten gaan in Witbank. Dat zou om half zes ‘s avonds weer anderhalf uur rijden zijn! Maar hier ging Hetty tegen in en we mochten blijven. We hebben hier vijf uren moeten wachten voordat er een beslissing werd genomen om haar op te nemen. Al die tijd had  Chyna gewoon in de armen van haar moeder gelegen, onrustig en huilend. Chyna werd verdacht van een longontsteking en moest aan het infuus. We mochten om 23.00 uur mee lopen naar de kinderafdeling, waar ook Stihle lag. Door donkere en ijskoude tochtige gangen en ik zelf met een infuuszak in de handen en Chyna nog steeds in de armen van de moeder, kwamen we bij de afdeling aan. Geen haast voor en infuuspaal, geen haast voor een bed, maar eerder een verbaasde blik, wat jammer, op deze tijd! Chyna heeft een kleine week aan de antibiotica gelegen en mocht weer naar huis. Zo ook Shitle, de operatie is geslaagd en hij is zo opgeknapt! Oma Catharina kan haar geluk niet op. Sithle is zelfs uitdagend naar ons toe geworden. We zijn allemaal erg blij dat de operatie achter de rug is en Sithle  gezond de toekomst in kan gaan.

Baby’s

Samen met Ntombi was ik naar één van onze boerderijen om mensen te bezoeken. Er werd ons verteld dat er een baby was geboren, dus wij gingen graag kijken. Wat we aantroffen was allerminst om blij van te worden. Noma was vier dagen geleden bevallen van een mooi meisje, maar ze was suf. Ze vertelde dat ze in het ziekenhuis hadden gezegd, geen borstvoeding  te geven omdat ze HIV positief is. Ze had het wel gedaan, maar niet veel. Ze had  verder totaal niets! Geen luiers, het baby’tje had lapjes tussen de benen. Geen flesje, maar wel een klein blikje melkpoeder. Geen kleertjes, echt helemaal niets! We hebben snel met paraffine water gekookt en melk voor de baby gemaakt. Met een klein spuitje heb ik haar drinken gegeven, net zo lang todat ik merkte dat ze zelf begon te zuigen. Wat kan er dan een blijdschap door je heen gaan. Wim en ik hebben die dag van een gift van een bruidspaar een baby uitzet kunnen kopen en versterkende middelen voor Noma.

Kleine Noah

We hebben haar ook op het voedingsprogramma gezet, elke vrijdag. Via iemand uit Kriel kregen we een bed en aangezien Noma op een dun schuimrubber matje lag, hebben wij haar ook dat bed gegeven. Onvoorstelbaar voor ons om dit te begrijpen, niets, maar dan ook niets aanwezig voor moeder en kind. Gevoelens van pijn en verdriet komen boven; waarom gaat het hier zo slecht in de ziekenhuizen? waar is de vader van de baby? wat voor toekomst heeft het meisje en zo nog veel meer? Het is fijn dat we kunnen delen en dat we met elkaar weten dat er niet altijd antwoorden zijn, maar deze mensen wel geholpen moeten worden. Noma had een vriend en die is, toen ze zwanger bleek, naar een andere vrouw gegaan. Zo onbegrijpelijk, Noma HIV positief, hij nu een andere vriendin en zo begint de vicieuze cirkel. Ook op Albion was er een baby geboren, een jongetje na 7 maanden. Hij was na 2 weken alweer ontslagen uit het ziekenhuis. Wat een klein kruimeltje! Ook hier hebben we een baby uitzet en spullen voor de moeder kunnen brengen en wat een dankbaarheid. Veel kinderen kwamen kijken wat er allemaal meegebracht werd. Ik vroeg aan Noxolo hoe haar zoontje ging heten (het was al drie weken oud!).  Ze haalde haar schouders op en een poosje later zei ze: “Jij mag hem een naam geven”. Verbouwereerd kon ik niet anders op een naam komen dan alleen maar op Noah. Ze haalde haar telefoon op en ik moest het in haar telefoon zetten. Elke week kijken we even bij kleine Noah hoe het gaat en het gaat goed! Nu proberen we nog Noxolo te helpen met het aanvragen van een geboorte certificaat, anders heeft Noah straks geen toekomst, zonder geboorte certificaat kun je hier niets. Op Nkopenie was er bij Pinky een meisje geboren, ze was net een week oud. Het deed ons goed dat het goed ging met Pinky en de baby en dat ze vertelde dat ze alles had aan spulletjes. Mensen zijn hier snel tevreden, want als ik rond keek in haar shack was er niet meer dan alleen wat kleertjes en een dekentje.

De Pink Farm

Wim is samen met Hetty naar Dorsfontijnmijn geweest om te praten of het een optie is om de pink farm te kopen en om het te verbouwen voor een hospice. De manager vertelde dat ze er vlak bij gaan “ploffen”om weer kolen vrij te krijgen. Bijna onder heel Kriel ligt er nog een ondergrondse wereld van kolen. Regelmatig trilt het huis van de explosies en als je dan bedenkt dat daar een hospice gebouwd zal worden vlak bij de explosies, dan is de keuze snel gemaakt. Nu zijn Wim en Hetty bezig om andere aangereikte opties te gaan bekijken. De samenwerking met Partner in Harvest is een feit geworden. In de vorige nieuwsbrief schreef ik al dat Wim en Hetty daarvoor gesprekken hadden en we zijn blij dat we onder de vlag van deze mooie organisatie gaan varen en toch zelfstandig kunnen blijven.

Kleding

Er is veel belangstelling voor de kleren

Omdat  het al flink koud is ‘s morgens en ‘s avonds zijn we blij dat er regelmatig kleding wordt gebracht om uit te delen. We zijn telkens weer verrast wat er allemaal bij zit. Zo zoeken we eerst alles uit en kijken we of het weg te geven is. De laatste keer waren we met heit en mem op de barakken, een erge arme boerderij. Deze mensen waren zo blij! Ze dragen laagjes over elkaar heen om warm te blijven en sommige slapen er ook in. Mensen zijn blij met alles wat ze krijgen, te groot te klein, als het maar warm is. Wij hebben de openhaard overdag als de zon niet schijnt ook al aan. Het is onze enige warmte bron in huis en we zijn erg blij dat hij weer kan branden. Mensen op de boerderijen hebben overdag vaak hun kolenvuurtje aan, waar ze ook op koken, erg slecht voor de gezondheid, maar ze hebben het dan wel warm.

Rugby

Noah is super blij met al de sport die de school aanbied. Verschillende keren had er al iemand gevraagd of hij mee wilde doen in het rugby team.

Noah's rugby team

Na lang nadenken en twijfelen heeft hij toch ja gezegd en na zijn tweede wedstrijd was hij vol enthousiasme. Hij heeft er nog een paar voor de boeg en oefent thuis zodra hij vrij is. Hij heeft alweer zijn rapport gekregen en gemiddeld staat hij op een 8. We zijn erg trots op hem! Hij doet eigenlijk twee scholen tegelijk en hij is zo opgewekt en vol liefde voor een ieder om hem heen. Patiënten vragen ook vaak aan ons: “Waar is Noah? Wanneer komt hij weer mee?” Ze zien hem graag en voelen ook zijn oprechte liefde voor zijn eigen mensen.

Stap voor stap gaan we voorwaarts, de ministry groeit, de middelen druppelen binnen, een nieuwe medewerkster is aan het team toegevoegd. Steeds meer mensen mogen we bezoeken en helpen.

We zijn dankbaar voor alles wat we mogen ontvangen en uitdelen.

step by step

Bemoedigingen

De zon schijnt in Nederland en Afrika! Hier gaat de zomer zich langzaam verruilen voor het na jaar. Warm blijft het nog wel met zo’n 25 graden. We zien wel een beetje tegen de winter op. Het kan hier ook flink koud zijn met ‘s nachts een graad of 8 vorst. De huizen zijn hier enkel steens en ook de ramen van enkel glas. De huizen hebben hier kieren en gaten en soms is het dan buiten lekkerder dan binnen.

Maar wij hebben niets te klagen. Wij hebben een huis, een dak boven ons hoofd, eten, drinken en kleding. Dat kan niet hier iedereen zeggen. De nood is groot.

Stephan

Ncedyle met 'zijn vriend' Stephan

Vorige week hebben we voor een goede week, bezoek van Stephan gehad uit Nederland. Het was heerlijk om hem in ons team erbij te hebben. Hij had echt een groot verlangen om te komen, waarom wist hij niet, maar we hebben het in deze week mogen ervaren waarom hij er was. We hebben zoveel van hem ontvangen! We zien het echt als dat hij gekomen is voor een bemoedigings reis; hij heeft ons bemoedigd in het werk wat we doen. Soms is het zo moeilijk om uit te leggen wat we nu precies doen. Stephan zei letterlijk: ” jullie geven de mensen weer hoop in deze zo verschrikkelijke situaties.” En hoop doet leven en dat verlangen om te leven mocht hij zien in de ogen van onze patiënten. De stichting Indlu Yethemba, wat betekend huis van hoop, wil mensen weer leven geven door er voor ze te zijn, te zorgen, te delen in vreugde, pijn en verdriet. Liefde te geven en hand in hand op te lopen. Het licht in de duisternis te laten schijnen door de liefde van Vader door te geven.

Samenwerking

Judy, van Feed a Child, laat kinderen de pap proeven

Na een bijzondere onverwachte ontmoeting in de shopping mall in Witbank, is er een samenwerking ontstaan met de Afrikaanse stichting Feed a Child (www.feedachild.co.za).Dit zien we echt als een wonder! We zien de nood, maar hadden niet altijd de financiën om mensen eten te geven. Toen hebben we besloten om het gewoon te gaan doen, vertrouwend dat Vader zou voorzien. Een week verder kwamen we deze mensen tegen en spraken ze ons aan. Ze zagen aan onze shirts dat we van de Home Based Care waren. Ze willen graag via onze stichting bij de arme en zieke kinderen komen en hun van eten voorzien.

De speciale voeding wordt uitgedeeld

Ze geven pakjes voeding in poedervorm met daarin alle voedingstoffen die je dagelijks nodig hebt. We zijn begonnen op een boerderij met ongeveer 60 volwassen en kinderen. Dit is een enorme arme omgeving, waar ze zelf s niet eens allemaal een huis, bed of schoenen hebben. De mensen waren enorm blij en hebben bij het proeven enorm genoten.

Stenen schoonmaken

We gaan de maandag na Pasen met Feed a Child terug naar de boerderij en ze zullen  de mensen gaan onderwijzen in tuinnieren en de grond gaan verbeteren met speciale wormen. De boerderij bestaat uit oude gedeelten van een oude boerderij, die deels afgebroken is. De mannen en vrouwen bikken hier de stenen van af en maken deze schoon en voor 1 m² stenen ontvangen ze 300 rand( 30 euro) We zien dat ze graag willen werken, maar niet weten waar te beginnen. Wij willen ze graag hierbij helpen. En dan is eten een van de belangrijkste behoeften.Zo mocht Hetty, toen ze bij de bank stond, een gesprek hebben met de directeur. Zij nodigde haar uit voor een gesprek en ook uit dit gesprek is een toezegging gekomen om het voedsel project te gaan ondersteunen. Dit was echt een verlangen van ons hart dat de mensen in Zuid Afrika zelf gaan ondersteunen aan de eigen bevolking.

In dezelfde week kwam er een vrouw op Hetty en Stephan af met een verhaal te willen helpen. Ze gaat ook het voedsel project maandelijks ondersteunen en wil bemiddelen voor ons bij grote bedrijven. Maar ook hebben we via buurtzorg in Nederland een geldbedrag ontvangen om het voedselproject te ondersteunen voor één jaar. Dit gebeurde allemaal binnen één week! We zijn enorm dankbaar en  kunnen meer mensen helpen!

Thimbi

Thimbi, een jonge vrouw van 41 jaar hadden we sinds enkele maanden in zorg. Ze was ziek en nadat ze zich had laten testen en positief was bevonden op HIV, wisten we dat het proces heel snel bij haar zou gaan. In het begin vroeg ze ons naar de vader van haar 6 jarig dochtertje Agnes te zoeken. Ze wist niet waar hij nu was, maar wel waar hij had gewerkt.

Thimbi in het ziekenhuis

Dat is een moeilijke opgave, omdat de mensen hier  vaak komen en gaan. Inderdaad ging Thimbi snel achter uit en moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Nadat we de ambulance hadden gebeld, moest ze nog vijf uren wachten voor deze kwam. De broeder kwam even binnen kijken en ze mocht zelf naar de ambulance komen lopen! Het was pijnlijk om haar hierbij te helpen, zo vermoeid en hoge koorts… De rest zal ik u besparen, maar het is afschuwelijk om dit hier te zien. Intuïtief wist ik dat Agnes haar mamma niet meer thuis zou zien en heb haar nog in de ambulance bij haar moeder gezet om afscheid te nemen. Die week erna zijn Wim en ik naar het ziekenhuis geweest om te zien hoe het met haar was. Het eten, drinken stond aan het voeteneinde waar ze niet bij kon. Ze was erg koortsig, dorstig,haar infuus stond stil, maar er was geen zuster te bekennen. We hebben haar drinken gegeven en beloofd voor Agnes te zorgen.

Zaterdags is Hetty met Agnes naar het ziekenhuis geweest en heeft ze nog een poosje bij haar moeder gezeten. Dit was een goede tijd voor hen samen. Dinsdag kwamen Hetty en ik weer in het ziekenhuis en hoorden we dat ze was overleden.

Sithle

Ondanks dat je het wel verwacht, doet het enorm zeer als je aan Agnes denkt. Ze is nu alleen, vader onvindbaar, moeder overleden en wordt opgevangen door de familie van de vriend van haar moeder. We moeten haar los laten…

Sithle

Heel blij waren we deze week met het bericht dat Sithle,  het jongetje van 2 jaar waar ik al eerder over schreef, op 16 april geopereerd gaat worden. Dat is veel eerder dan we hadden verwacht, maar het is ook echt noodzakelijk. Zijn scrotum groeit en de pijn wordt erger. Voor Catharina is het ook steeds een hele opgave om steeds zijn blaas in het scrotum leeg te drukken. Gelukkig laat hij het wel toe, al is het een paar keer per dag een martelgang.Ondertussen bouwt zijn oma Catharina aan hun huisje. Deze vrouw is zo sterk van lichaam en geest en zet door.

Oma Catharina, voor haar hutje in aanbouw

Ze wil het beste voor haar kleinkinderen die ze verzorgd. Sithle sliep nog altijd bij haar in bed en vorige week hebben we daar een ander bed kunnen brengen. Ze was zo dankbaar. We hebben gelijk de boel in haar huisje wat veranderd en verplaatst, zodat Sithle zijn bed er ook bij paste.

We hoorden later van Catharina dat het precies op zijn verjaardag was dat hij het nieuwe bed kreeg. Hij is super trots!

Support groep

Verschillende keren kreeg Hetty de vraag of we weer een support groep gingen opstarten, zeg maar een lotgenoten groep voor mensen met HIV/ Aids. Dat is echt heel mooi als mensen er zelf naar vragen. De groep mensen die tussen de 20 en de 45 zit is groot en het is juist zo belangrijk dat ze delen met elkaar en van elkaar kunnen leren. We zijn blij dat we een kerk (zinken hut)van de zwarte gemeenschap in de township mogen gebruiken hiervoor. June en Tombi zullen dit een dagdeel in de week gaan verzorgen. Ze zullen samen eerst koken voor de mensen en dan starten ze met een maaltijd en gesprek.

Voorlichting

Hetty geeft voorlichting aan de jongelui

Vorige maand ben ik met Hetty mee geweest naar een voorlichtingsavond HIV/Aids van jeugd tussen de 18 en 28 jaar. We lieten eerst een voorlichtingsfilm zien. Deze film laat werkelijk alles zien wat er kan gebeuren en dat is niet zo maar iets. Het was best  confronterend en  er gingen ook mensen weg. Maar de groep die bleef zitten  hebben nog een goede tijd gehad met Hetty. Ze hadden veel vragen en dan is het schrijnend dat ze zo weinig weten, zoveel risico lopen en zo geloven in de praatjes van hun cultuur. Schokkend, maar ook dankbaar waren we dat we de volgende dag gebeld werden door Nomsa van 26 jaar. Ze is moeder van 3 kinderen, nu weer zwanger en HIV positief. Haar man was bij haar weggegaan omdat ze HIV positief was. Nu is hij bij een vriendin in getrokken en wordt er rond verteld dat Nomsa positief is. Niet wetende dat hij zelf waarschijnlijk ook positief is en zijn nieuwe vriendin ook. Mensen komen kennis te kort! Nomsa zal ook deel uit gaan maken van de support groep.

Dossiers

Els en June werken aan de nieuwe dossiers

De patiënten dossiers zijn klaar en het kantoor is ingericht. Dit is een mooie verbetering in huis voor Hetty. Ze heeft nu haar eigen woonruimte  terug en kan hier weer van genieten. Toch hopen we dat het niet al te lang gaat duren dat ze hier blijft wonen. Het verlangen naar een Hospice is groot. De boerderij die we op het oog hadden is geen optie meer omdat de mijn daar gaat graven en ploffen. Maar we zijn doorverwezen naar andere kanalen. We hopen dat het Hospice werkelijkheid gaat worden voor Kriel.

HOOP DOET LEVEN!

Slow, stadig en langzaam aan

Met een verschil van 30 graden tussen Nederland en Zuid Afrika, hebben we alles op de voet gevolgd van de Elfstedenkoorts. Via de website van het NOS, berichten en foto’s uit Nederland hebben we echt genoten. Bijna onwerkelijk als het hier zo warm is. Wim volgde alles zoveel mogelijk en we hadden de grootste plannen met onze vrienden uit Heerenveen om pompebléden te maken, een schotel te huren, maar helaas! Toch heeft de pret erom, enorm veel plezier gebracht.

Vrienden uit Nederland

Piet en Johannes samen aan het werk.

Piet en Maaike zijn hier voor acht weken geweest en hebben geholpen in de ministry. Piet heeft echt gouden handen, wat zijn oog ziet maken zijn handen en zo heeft hij het huisje van Johannes en Sibongele geheel opgeknapt. Samen met Johannes en zijn schoonvader heeft hij een prachtige hut neergezet. Sibongele is zienderogen minder depressief en ze straalt de hele dag. Ook heeft Piet erg veel in en om het huis van Hetty gedaan en genieten we o.a. van de nieuwe banken om de tafel. Maaike heeft meegewerkt in de zorg in de touwnship, we hebben genoten van haar bakkunsten en haar creativiteit. Dankzij Maaike kon ik met een gerust hart uitzieken van een darminfectie

Toekomst

Achter de pc aan het werk

Hetty is weer terug van haar verlof en samen met Wim gaan ze verder om de organisatie beter neer te zetten. Hier geniet Wim enorm van en heeft al veel mogen betekenen. Zo is er een samenwerking met de kliniek. Het is de kliniek in Kriel zelf, waar in ieder geval serieus met de mensen wordt omgegaan, in tegenstelling tot de kliniek in de township. Onze eigen huisarts staat open om mensen te behandelen die anders verloren zouden gaan en soms krijgen we het geld terug als hij weet dat iemand niet meer geholpen kan worden. Wim heeft ook een gesprek met de directeur van Dorcas Zuid Afrika gehad om te zien of er een mogelijkheid is om onder een grotere vlag te gaan varen, waaronder de organisatie Partners in Harvest. Hier is onze gemeente bij aangesloten en er zijn mogelijkheden. Ook fondswerving vanuit Zuid Afrika ligt op Wim zijn bordje en een gesprek met de grote mijn om eventueel een oude boerderij te kopen om een Hospice te beginnen. Dit is al heel lang het verlangen van Hetty. We zijn al drie jaar op zoek naar grond, maar steeds moet er geld onder de tafel worden geschoven en daar willen we niet aan mee werken. We geloven dat Vader ons zal geven wat Hij goed vind voor de ministry zonder te vervallen in corruptie.

Noah

Noah en Nombuso

Noah geniet nog elke dag. Hij is druk op school en het gaat hem goed af. Zo moest hij de eerst week na de vakantie zomaar opeens naar de directeur met zijn leesboekje. Noah begreep er niets van en de directeur zei: “Goed Noah,  lees jij maar voor.” De directeur was verrast en hij kreeg een gouden stip voor in zijn boekje met resultaten. De scholen zijn hier ook erg druk met sporten. Noah heeft gekozen voor atletiek en golf. Geweldig om die kinderen te zien hardlopen en dan lijken het echt kleine hyena’s. ‘s Middags na zijn huiswerk speelt hij altijd met Nombuso, zijn buurmeisje. Ze zijn echt aan elkaar gewaagd en het is echt genieten om ze te observeren. We merken dat het Engels steeds beter gaat en we lachen soms wat af als hij Engelse en Friese woorden combineert en dat de ander hem dan toch begrijpt.

De medische ´malle´ molen

Maaike help met het uitdelen van de kleren

Op een van de boerderijen (vele hutjes bij elkaar), waar we nog niet zoveel kwamen, hebben we kleding uitgedeeld. We hebben een heerlijke tijd gehad daar. Mensen waren in het begin wat afwachtend, maar met een grap en een grol was de sfeer snel goed en genoot een ieder van de kleding die we uitdeelden. Het was prachtig om te zien hoe ze voor elkaar zorgen, hoe dankbaar dat ze zijn, maar ook rustig nee zeggen als ze iets niet mooi vinden en het aan een ander geven. Nadat we alles hadden uitgedeeld, stalden verschillende vrouwen alles uit en lieten het aan elkaar zien. Zo zien we dus dat alle vrouwen over de wereld gelijk zijn. Hier hebben we enkele foto’s van genomen, en sommige vrouwen gingen er echt voor staan, en deze af laten drukken voor ze. Sommige  vrouwen hadden zichzelf nog nooit op een foto gezien, dit was een komisch moment. Op een gegeven moment was Ntombi,  een teamlid, aan het praten met één van de vrouwen. Ze had haar in vertrouwen genomen en Ntombi riep mij erbij.

Sithle met zijn (jonge) oma

Het kindje wat ze op haar arm droeg was Sithle van 2 jaar. Sithle had het jaar daarvoor zijn moeder verloren aan Aids en nu zorgt oma Catharina (41 jaar) voor haar kleinkind. Ze vroeg of ik even wilde kijken naar Sithle zijn plassertje. Ik schrok, die was zo gezwollen dat het een grote peer leek. Hij kon nauwelijks plassen, alleen druppelsgewijs. Ik dacht aan een hydrocell en vroeg of ze de volgende dag met ons mee naar onze huisarts wilde. “Nee” zei ze , “ik heb geen geld!”. Nadat ik haar vertelde dat de ministry voor hen zou betalen zei ze: “Graag”.

De volgende dag bij onze huisarts was het al snel duidelijk, Sithle moest geholpen worden en dat het een grote operatie zou worden, dat was wel duidelijk. De huisarts deed Catharina voor hoe ze elke dag zijn scrotum moest leegdrukken, zodat hij zijn urine kwijt kon. Dit vond ze verschrikkelijk, ook voor Sithle, maar ze wil het beste voor hem. Twee dagen later vertrokken we naar het ziekenhuis in Bethal, dat is vanuit Kriel alles bij elkaar 45 minuten rijden. Het was er erg druk en helaas was zijn dossier van vorig jaar kwijt?! We moesten wachten op een nieuw aangemaakt dossier en er zaten zo’n 50 patiënten voor ons. Nadat we twee uur voor het dossier hadden gewacht, mochten we door naar de wachtkamer van de dokter. Ook hier was het erg druk, maar met goede moed zijn we gaan zitten. Met grote ogen heb ik alles gade geslagen. Zo traag dat alles gaat, zo onvriendelijk en mensen laten alles over hun heen gaan.

Vieze wc

Een poging tot het gaan naar de wc deed mij bijna overgeven en buiten een boom opzoeken. Maar met verstand op nul kom je een heel eind.

Als er iemand aan de beurt is, staat hij op van zijn stoel en iedereen schuift een stoel op. Tja, zo kom je dus ook niet in de war met wie er aan de beurt is met zo verschrikkelijk veel mensen. Na zes uren wachten kwam er een verpleegkundige met de mededeling dat de dokter er mee ophield voor vandaag en dat we konden gaan. Ik was werkelijk met stomheid geslagen en kwam eerst niet in actie. Ik keek naar Ntombi en we zijn gaan praten, of de arts in ieder geval naar hem wilde kijken. Met heel veel moeite mocht dat. De dokter was verre van vriendelijk en behandelde ons verschrikkelijk bruut. Hij heeft niet eens naar Sithle gekeken en zei: “Als jullie morgen om zeven uur hier de eerste patiënt zijn, zal ik zorgen voor een verwijsbrief voor het ziekenhuis in Pretoria”. We konden niets anders dan ervoor kiezen de volgende dag weer te gaan. Maar zeven uur en dan de eerste patiënt?! Hij zei nadrukkelijk als we niet de eerste patiënt waren dat hij ons niet zou helpen. Onderweg naar de auto zagen we verschillende mensen zich ergens om het ziekenhuis instaleren. Mensen komen lopen van heinde en verre, wachten de hele dag en mogen weer, zonder de dokter te zien, naar huis. Ntombi vertelde dat het heel gewoon is dat mensen dan buiten blijven slapen zodat ze de volgende dag wel op tijd zijn. We maakten een plan en spraken af om zes uur ‘s morgens Catharina en Sithle op te halen.

De volgende dag om half vijf op en om zes uur waren Sithle en Catharina ook klaar om mee te gaan. Toen we aankwamen om half zeven in de kliniek zaten daar al vele mensen en om zeven uur komt het hoofd van de polikliniek met een blanke man naar de hal waar alle mensen al zitten te wachten. De white man, zoals ze hier zeggen, opende zijn Bijbel en las een stuk voor in het Engels, het hoofd van de kliniek deed dit in Zulu. Daarna ging iedereen staan en begonnen ze te zingen. Wow! Mijn hart lichtte op, tranen in mijn ogen, een ieder zingt uit volle borst en wat mooi, wat een geluid en wat een heilig moment. Daarna was er een korte preek met een uitnodiging om de Here Jezus aan te nemen en gebed voor genezing, voor een ieder op de plaats die dat wilde. Ik hoorde dat de dag zo start in alle klinieken en ziekenhuizen in Zuid Afrika. Wat bijzonder, dat is toch in Nederland ondenkbaar?!  We hebben ervoor gepraat, maar we kregen nummertje 1!! En toen begon weer het wachten…

Om negen uur kwam de dokter er aan, tot onze verbazing een blanke vrouw. Ze nam de tijd om alles te instaleren en dingen door te nemen en ja hoor, tien voor half tien mochten we naar binnen. We hebben het verhaal verteld, ze heeft Sithle onderzocht en was erg serieus en vriendelijk. Ze vertelde dat er een grote breuk in zijn buikwand zat en dat de blaas daardoor in het scrotum was gezakt. Ook had hij hier vele kysten zitten. Ze was geschrokken van zijn situatie en heeft gebeld met het ziekenhuis in Pretoria. De afspraak staat op 16 maart a.s. voor een consult bij de uroloog, maar zei ze: “Hou er rekening mee, voordat hij geopereerd wordt, dat het nog wel een half jaar kan duren”. Blij met de belangrijke verwijs brief vertrokken we naar huis. Toen kwam alle spanning, het verdriet van het overlijden van Catharina haar dochter er bij haar uit. Sithle hield heel stevig zijn pluche engeltje tegen zich aan. Deze hadden we, onder andere van een oud collega, gekregen en aan hem gegeven. Dit was een troost voor hem.

Het is vaak een lange weg om hier iets voor elkaar te krijgen, op welk gebied dan ook. Maar als het gaat om ziekte en kleine kinderen, gaan je gevoelens zeker mee spelen. We zijn blij dat we op deze boerderij vertrouwen hebben kunnen geven. Elke keer als we er komen, krijgen  we er weer nieuw patiënten bij. We zitten nu op een patiëntenbestand van 110 en zijn aan het inventariseren hoe we dit het beste kunnen aanpakken. Een nieuwe vorm van dossiers is wenselijk nu we uitbreiden. Dit zal ik samen met June gaan oppakken. Hij heeft in verschillende ziekenhuizen stage gelopen en weet wat wel en niet werkbaar is hier. We moeten het echt niet zo willen als in Nederland, dat gaat niet werken, maar als het voor het team maar duidelijk is en ze er mee om kunnen gaan.

Watervoorraad in flessen

Zo wachten we ook op het water, dat voor de derde keer hier is afgesloten. Ze zijn bezig met de leidingen te vernieuwen en daarvoor wordt er waarschijnlijk nog 2 keer een week het water afgesloten. We worden er al aardig handig in en lachen er maar om. Maar mensen uit de township hebben niet altijd geld om water te kopen en de tank met water voorraad gaat heel vaak aan hun voorbij. Wij hebben heel wat ingeslagen en zullen kijken hoe we hen kunnen helpen.

Lieve groet,

Wim, Els en Noah

Meer foto´s kunt u zien onder het tabblad ´Foto´s bij Slow, stadig en langzaam´

Met dank aan De Rank

Judith en meester Geert onthullen het bedrag. Rechts zie je Noah en Hetty meekijken.

Vandaag kregen we een prachtig bericht van de school (De Rank) in Deinum van Noah. Tijdens het skypen werd Noah begroet met een prachtig lied, gezongen door de hele school. Daarna werd er bekend gemaakt wat de actie tijdens de kerstmarkt van 22 december 2011 heeft opgebracht. Noah zijn klas was op die dag omgebouwd tot Afrika lokaal. Hier speelde de hele avond Noah zijn Jeugdjournaal en konden mensen dingen kopen. De opbrengst hiervan bedraagt 500 euro! Hier kunnen we heel veel mensen mee helpen.

Onze grote dank aan alle kinderen van De Rank, de onderwijzers en alle mensen die dit mogelijk hebben gemaakt.

Een drukkie (knuffel) van Noah.

Judith de Waal met de cheque

Everyone smiles

Vragende handen

Vragende handen

De vorige Nieuwsbrief die u heeft ontvangen was een concept. Dit is de juiste versie. Excuses hiervoor.

De zomer vakantie was begonnen en dat merkten we het gelijk in de towship, overal waar je kwam waren er spelende kinderen. Prachtig om te zien en heel gezellig. De kinderen speelden met zelf gemaakt speelgoed, autobanden, afgedankt speelgoed van  anderen, lege flessen, maar ook met koeien poep. Als het gedroogd is kun je er een mooie bal van maken!Als ze onze auto aan zien komen, zwaaien de kinderen al vanuit de verte of komen ze aanlopen. Ze weten ook, dat we iets voor ze bij ons hebben. Meestal kopen we een zak met yoghurt lolly’s met vitamine c. Hier zijn ze gek op. Een paar weken terug kwam er een vrouw aan het hek en had een grote zak bij haar gevuld met zakjes chips om uit te delen. Nou dat was een feest!!

Spelende kinderen

We moesten leren kijken met andere ogen naar de kinderen, niet boos worden als ze steeds maar weer hun handen ophielden ook al hadden ze al 2 zakjes verstopt onder hun trui en de anderen nog niets. Steeds maar weer hun handen ophouden en vragen om meer. De kinderen hebben honger, vragen om eten, vragen om liefde, aandacht. Kinderen, zo vies dat we een barrière over moesten om ze op te pakken, te knuffelen. Maar wat is het mooi als je een kinderlijfje onder je handen voelt ontspannen en tegen je aan voelt vleien. Kinderen worden hier hardhandig opgevoed, praten leren ze niet, maar slaan des te meer. En jong geleerd…

Veel drukte bij het uitdelen van kleren

Maar volwassenen hebben ook vragende handen. Vragen naar kleding, naar eten, naar vervoer, naar hulp bij het opstarten van een uitkering of gewoon een luisterend oor. Het is soms best moeilijk, we begrijpen zoveel niet van deze cultuur, van de regels die er wel of juist niet zijn, van de hardheid van de pijn van het verdriet van dit land. Maar duidelijk voelen we de liefde die ons is gegeven voor deze mensen.

Vanmiddag kwam er een man aan het hek. Hij had een brief in de hand van een pastor uit Kriel. Of wij hem konden helpen, hij had al dagen niet gegeten en of wij hem te eten wilde geven. Zwane, zoals hij heet, is 57 jaar en was al dagen onderweg vanuit Durban, omdat er was verteld dat er in onze buurt wel werk te vinden was. Helaas zwierf hij al weken op straat en had ook geen slaapplaats. Tja, dat is dan niet moeilijk. Waar er zes kunnen eten, kunnen er ook zeven eten. Zijn verhaal was triest. We hebben hem eten gegeven en ook voor de volgende dag. Een slaapplaats hebben we niet aangeboden, want waar ligt de grens?! Dit is steeds weer een worsteling.

Medische zorg

De medische zorg is hier echt schrikbarend. De mensen zijn afhankelijk van de plaatselijke kliniek. Hier werken verpleegkundigen die de scepter zwaaien en gelijk hier een status aan verbinden. Eén keer per week komt er een dokter langs en heeft dan één ochtend dienst.  Dit is zo jammer voor de patiënten die er komen; de verpleegkundigen missen zo vaak een diagnose en dan zien wij de gevolgen als we de patiënten onder ogen krijgen. Maar wij kunnen zo weinig, ook wij zijn afhankelijk van de kliniek.

Pedros, een van onze patiënten, werd steeds maar zwakker, hij kon haast niet meer lopen en was erg duizelig. De zusters van de kliniek gaven hem alleen pijnmedicatie mee. Omdat we het niet vertrouwden en zagen hoe snel hij achter uit ging hebben wij hem mee genomen naar onze eigen huisarts. Hij bleek een ijzergehalte te hebben van 4.5 terwijl je hier, omdat we zo hoog (1500 meter boven NAP) leven, ongeveer 13 nodig hebt. Hij is met spoed naar het ziekenhuis gebracht en heeft een bloedtransfusie gehad. Zo ook Thuli, met pijn in haar zij, al 4 maanden lang. Steeds maar weer pijnstilling, maar het hielp niet. Ook haar hebben we meegenomen naar onze huisarts en daar kreeg ze te horen dat het een blessure was van haar heupgewricht. Met goede medicatie en adviezen gaat het nu beter. Thimbi lag ziek op bed, we bezochten haar omdat haar zus vertelde dat ze maar niet van de griep herstelde. We hadden haar een week ervoor nog gezien, maar we schrokken van haar gezicht, zo grauw, zo afgevallen en ze was zo verzwakt. Ik vroeg haar of wij haar naar de dokter mochten brengen. Gelijk zei ze: “nee, daar heb ik geen geld voor!”.  Maar ik wist, als we niets doen, dan gaat ze sterven. Naast haar lag haar dochtertje van 6 jaar te slapen en dan weet je wat je moet doen.

Het verbrande been van Themba

Themba  een jongetje van 2 jaar was verschrikkelijk verbrand door kokend water aan zijn bovenbeen. Zijn moeder had geen geld voor de dokter en geen vertrouwen in de zusters van de kliniek en koos voor een tinctuur die ze goedkoop kon kopen in de hoop dat het goed zou komen. We wisten dit is foute boel was en vroegen of we hem mee mochten nemen naar onze huisarts. Hier kregen we de juiste medicatie, zalf en verbandmiddelen en hebben we de wond dagelijks verbonden. We hebben het aan Thoko zijn moeder geleerd en het gaat nu goed. Het ziet er veel beter uit en we geloven dat het echt goed komt. Themba kan nu lachen als hij ons ziet!

We zijn heel erg blij met onze ondersteuning uit Nederland en kunnen zo ook deze mensen helpen. Als je geen geld hebt, maar ziek bent en de kliniek zegt je niet te kunnen helpen, wat is dat toch erg.Een consult hier bij de huisarts is niet te vergelijken met Nederland. Hier is een consult voor de huisarts 20 euro en daar heb je ook alle medicijnen en eventueel de na controle bij. Maar voor deze mensen is  20 euro, twee tot vier dagen werken. En als je geen geld hebt, denk je niet eens aan een dokter.

Blije kinderen

We mochten ook kinderen blij maken met een school uniform. Deze week gaan de kinderen weer na school en zijn ze verplicht

Blij met de schoolkleren

eenschooluniform te dragen. Dit is vaak het struikelblok dat kinderen niet naar school kunnen. Zo konden we vier jongens voor de lagere school helpen en een meisje van 16 voor de high school. Ze wilde graag de schoolkleding, maar wel een maatje groter, zodat ze er nog wat langer van kunnen genieten. Als ze dan in hun uniform staan, zijn het opeens stoere knapen waarvan niet af te lezen valt wat hun achtergrond is. Dat is prachtig, iedereen gelijk op school, geen verschil tussen arm en rijk. Deze vier kinderen konden we helpen en hopelijk beseffen ze het ook, zodat ze later zelf bewust met dingen om zullen gaan.

Annewil en Emmy bij de kinderen

We mochten samen met Anne Wil en Emmy genieten bij de kinderen. Zij kwamen een dag om met de kinderen uit de township te spelen. Beide werken ze als motorisch therapeute en wisten wat ze de kinderen konden bieden. Het was gaaf om te zien, zoveel blije gezichten van groot en klein. Aandacht voor hun en dat in de vakantie! Na afloop limonade en 2 ballen om mee te spelen. Er werden gelijk leiders uitgekozen, één voor de meisjes en één voor de jongens, deze waren verantwoordelijk voor de ballen. Veel ouders stonden te kijken en ook te genieten van hun kinderen. Dit was gelijk een gelegenheid om met nieuwe mensen kennis te maken en hun vragen te beantwoorden.

Wat zijn we rijk met de liefde die we zelf ontvangen om deze weer uit te delen.

Welcome Home

Els en Hetty op OR Tambo Int. Airport

Het was een heerlijk moment om Hetty weer in de armen te sluiten! Na 10 mooie weken in Nederland kunnen we weer samen werken.

We krijgen nog wel de vraag, is het niet en druppel op de gloeiende plaat wat jullie doen?

Maar dan willen we graag de woorden van Moeder Teresa delen.

Elke druppel is er 1 en de oceaan is ooit zo begonnen!

Liefs Wim, Els en Noah

Meer foto’s kunt u zien in het tabblad ‘Foto’s bij Vragende handen’

Nieuwjaarsgroet uit Kriel

Enjoy the new year!

Dit jaar geen oliebollen, maar sinaasappels.

Lieve groeten van Wim, Els& Noah

Zomer in december!

Mais besproeien 

We lezen de berichten van Nederland op de computer: ’gladheid, kou, regen, passend bij de maand van het jaar’. Hier is het op dit moment 35 graden en zitten we graag binnen. De regentijd is hier eigenlijk al achter de rug en nu zou er een overvloed aan regenwater moeten zijn, maar alles wat er valt,  geen regen! De boeren snakken naar regen en alles op het land kwijnt weg in de zon. Het dreigt soms wel en soms vallen er wat klappen onweer, maar de regen blijft uit.

Groenten verbouwen

Aardappelen verbouwen in autobanden

Zo is Wim ook druk met het besproeien van zijn gewassen. Hij probeert enkele dingen uit om het aan de mensen met name op de boerderijen door te geven. Wim is maïs en tomaten aan het verbouwen op gewone grond, zonder het eerst te bewerken. Aardappelen heeft hij gekweekt in een oude autoband. Als het loof omhoog komt dan zet hij er weer een band op en vult deze dan weer met grond en als het weer op komt, de volgende. Dit werkt goed! Je hebt weinig ruimte nodig en kweekt een hoop aardappelen. Banden liggen hier op straat als vuil, dus daar kunnen we dan ook wat aan doen. De eerste banden zijn  al aan de mensen gegeven om te starten met aardappelen te kweken.

Home Based Care

Vergadering met de HBC Rietspruit

Daarnaast is Wim bezig met contacten hier in Kriel en omgeving. Zo hebben wij een meeting gehad met een andere home based care ongeveer 30 km hier vandaan. Doel van deze ontmoeting was om te zien wat we van elkaar kunnen leren en wat we voor elkaar kunnen betekenen. Het was een goede tijd met elkaar en we zullen kijken hoe we hier verder vorm aan gaan geven. Zo is Wim ook bezig om het team meer op één lijn te laten functioneren. Elke week hebben we een teammeeting en dat is niet altijd even makkelijk. Zwarte mensen gaan er toch vanuit dat jij het zal zeggen en regelen. Ze geven weinig tot geen respons en het is moeilijk om in hun hart te kijken. Zodra je iemand van het team alleen hebt, gaat het beter en zijn ze meer open. Ze durven dan ook hun mening te geven en dat is heel prettig.

Stickers

De nieuwe stickers op de auto's

De beide auto’s zijn nu bestickerd met het logo en de telefoonnummers. Dit geeft meer duidelijkheid waarvoor we staan. We merken ook dat hierdoor er meer bereidheid is voor ondersteuning in de kliniek en het ziekenhuis. Al is het maar dat we dichter bij de ingang mogen parkeren ivm de zieke mensen die we vervoeren, maar ook mensen komen je tegemoet met vragen. Het Aids logo geeft duidelijkheid en openheid.

Opleiding

June

We zijn heel blij dat June naast zijn opleiding als verzorgende, nu de cursus heeft afgerond voor counseling HIV/Aids en TBC. Het was een pittige cursus, maar hij heeft heel veel geleerd. Hij geniet ook van het delen hierin en is nu nog meer getraind om samen met Hetty scholing te geven in kerken en scholen en in groepsverband in de townships.

Lege flessen

Lege flessen verzameld door Noah

Noah is bezig om flessen van glas te sparen voor één van onze patiënten. We kwamen er achter dat de mensen hier mee geld kunnen verdienen. Mensen gooien nu hun flessen gewoon op straat. Er bestaat hier geen statiegeld zoals in Nederland. Als je een grote zak (cementzak) vol glas hebt, dan krijg je er 7 euro voor. Maak je het glas ook nog eens kapot dan krijg je elf euro. Doordat Noah mee helpt flessen te zoeken voor de mensen, hopen we dat ze gestimuleerd worden. Noah vind het prachtig om te doen en de mensen zijn dankbaar dat hij regelmatig een volle doos aflevert.

Jarig

Verjaardagsfeestje in de tuin

Zo mocht Noah op 12 december zijn verjaardag vieren. Hij zag er zo naar uit om dat in zijn zwembroek te mogen doen! En dat is gelukt. Heerlijk buiten in de tuin met vriendjes, een heleboel post, e-mailtjes en cadeautjes en nog steeds komen er post en cadeautjes binnen. Iedereen heel erg bedankt!! We zijn samen met Nombuso, het buurmeisje, naar Gold Reef City geweest om het te vieren; een pretpark in Johannesburg. Ze hebben enorm genoten, het was een groot feest.

Kwazulu Natal

Een heerlijk weekend naar Kwazulu Natal heeft ons weer energie gegeven. We waren welkom op een enorme boerderij. Voor ons was het Villa (Felderof) Lilydeel. We hebben genoten van de verwennerij, het boerenleven, de mooie natuur en de fij

Villa Lilydeel

ne gesprekken. We waren er echt even uit!

Lieve mensen, wij wensen jullie fijne feestdagen en veel zegen voor het nieuwe jaar!

Liefs, Wim, Els en Noah

Meer foto’s kunt u zien onder het tabblad ‘Foto’s bij Zomer in december’

Geen woorden voor

“Er zijn geen woorden voor” zeggen we wel eens tegen elkaar. Hier komen we vaak situaties tegen dat we geen woorden van troost kunnen vinden. Het enige wat we kunnen doen op zo’n moment is, er zijn, luisteren, een arm om iemand heen, bidden. Graag willen we ook deze dingen delen, omdat het niet altijd alleen maar mooi, leuk, lief en geweldig is. Maar het zijn verhalen die werkelijkheid zijn.

Tranen

Het zwaar beschadigde huis van Johannes en Sibongile

Afgelopen week kwamen we bij het gezin van Johannes waar we elke week een voedsel pakket afgeven. Johannes is getrouwd met Sibongile, heeft 2 meisjes van 5 en 3 jaar en geen werk. Moeder lag altijd op bed, verwaarloosde de kinderen en er was werkelijk geen glimlach te bespeuren bij het hele gezin. We hebben plannen gemaakt om moeder te helpen haar bed uit te komen, haar kinderen te gaan verzorgen, haar huisje schoon te maken en de oudste in te laten schrijven voor school. Vorige week zouden we de kinderen in bad doen. Het badje de handdoeken en de nieuwe kleertjes die we van het sponsorgeld hadden gekocht zouden we achterlaten.
Toen we er aankwamen waren ze bezig om alles naar buiten te dragen wat ze hadden. De regen van die nacht had het huisje ontwricht, de muur scheef gezet en alles was nat, vies en stonk van het vocht. Je zag de tranen in de ogen van Johannes en Sibongile. Ook bij haar was al haar moed weer verloren. Dan heb je echt geen woorden!

Noah en Els wassen de kinderen

Heel blij waren we dat we een sprankje hoop konden geven. Vrienden van ons, Piet en Maaike, komen in december voor 8 weken helpen. Piet is timmerman en hij wil ze graag helpen. Via Hetty, die nu in Nederland is, hoorden we van een gift en zo kunnen we dit gezin helpen om hun hutje te herstellen, een schooluniform te kopen voor het oudste meisje en het schoolgeld te betalen. Ze hebben nu iets om naar uit te kijken, al duurt het nog wel even. Samen met Yda, een vriendin uit Nederland die hier voor 2 weken is geweest, hebben we de kinderen in bad gedaan. Gewoon om moeder te laten zien, hoe ze haar kinderen kan verzorgen. Wat het met de kinderen doet? Je zag niet veel van de gezichtjes af, maar Sibongile vroeg: “willen jullie het water niet weggooien, dan kan ik de kleren er nog in wassen”. Dit was mooi om te horen!

Wonderboy

Yda maakt de rolstoel gereed voor gebruik

Zo kwamen we ook bij Wonderboy, na een telefoontje van familie dat er een zieke man was. Hij had een hersenbloeding gehad en lag op bed. Zijn vrouw had werk en dat is natuurlijk heel belangrijk, maar wie zorgt en dan voor eten, drinken en dat hij gewassen wordt?!  We schrokken dat zijn dochtertje van 4 jaar hem verzorgt, eten geeft en heel de dag op haar vader past. We hebben een hele oude rolstoel uit de garage gehaald en deze aan hem gegeven. Zo konden we hem ook naar de instantie brengen om een uitkering voor hem aan te vragen. We hebben afgesproken dat zijn vrouw hem of in de vroege ochtend of die avond ervoor gaat wassen. Ook gaat de familie, die er vlak bij woont, meerdere malen op een dag  kijken om hem eten en drinken te geven en wij bezoeken hem wekelijks en kijken dan of we iets voor hem kunnen betekenen.

Het ziekenhuis

Een maand geleden is Betty overleden. Ze was nog niet zo oud. We bezochten haar in het ziekenhuis en we vonden haar echt stervende. Toen we navraag hierover deden bij de zuster zei ze: “nee hoor, vanmorgen heeft ze nog met ons gesproken!”. Maar we vroegen haar, Betty goed in de gaten te houden en haar kinderen op tijd te bellen. Betty had 3 kinderen, 2 meisjes van 21 en 18 jaar en een zoon van 16 jaar. Twee dagen nadat wij in het ziekenhuis waren geweest, kwamen de kinderen om hun moeder te bezoeken. Ze vonden een leeg bed en bij navraag bleek dat  hun moeder al 2 dagen in het mortuarium lag. Wat een schok! We bezochten hen om te vragen hoe het met ze ging. Het bleek dat de oudste haar baan was kwijtgeraakt, omdat ze nu voor het gezin moest zorgen. Het meisje van 18 jaar moest stoppen met de opleiding voor administratief medewerkster, omdat de uitkering van moeder was gestopt. De jongste zoon wilde ze graag op school houden zodat er voor hem een toekomst is. Maar ze hadden geen eten voor elke dag, geen geld voor elektriciteit. Het was echt verschrikkelijk!! Yda stond ook met haar mond vol tanden en heeft hun geld gegeven voor elektriciteit en kleertjes voor hun kinderen. Hier waren ze erg dankbaar voor. We zullen ze nu gaan helpen met een uitkering voor weeskinderen en we proberen dat hun broertje gratis naar school kan. We hebben ze kunnen opnemen in het voedselprogramma ,omdat er net een ander gezin gestopt was omdat er weer voldoende inkomsten aanwezig zijn.

Thandazo

Verdriet

Groot verdriet was er toen we het bericht kregen van Thuli (het gezinnetje wat bij Hetty in huis woonde) dat Thandazo van 3 jaar op klaarlichte dag is verkracht. We waren verslagen, maar wat Thuli heeft gevoeld is onbeschrijfelijk. We mochten haar naar de politie en het ziekenhuis begeleiden en gelukkig is ze daar goed opgevangen. Ze is een moeder van 21 jaar, maar in wezen zelf nog een kind wat veel liefde en aandacht nodig heeft. Maar ze heeft het zelf ook nooit ontvangen en kan het daardoor ook moeilijk doorgeven aan haar kinderen, zoals Thandazo.

Dit is iets wat we toch wel regelmatig tegen komen. Kinderen krijgen kinderen en de cirkel wordt niet doorbroken. Daarbij komt dan ook nog HIV/AIDS om de hoek kijken. Voorlichting is zo van belang. Hier kunnen we weer mee starten in januari 2012 in een van de armste townships van Kriel.

IJsjes

De kinderen zijn heel blij met de ijsjes

In deze township  zijn we vorige week ook geweest om zelfgemaakte ijsjes uit te delen. We hadden gezien hoe ze die in de township in Kriel verkochten, dus hebben we ze zelf gemaakt en daar gebracht. Het zijn boterhamzakjes met ranja uit de diepvries en ze doen het echt super goed als ijsjes! We kwamen aanrijden en Ntombi zei tegen één van de jongens: “roep de kinderen maar dat ze hier moeten komen voor ijs” en binnen 10 minuten zag het zwart van de kinderen. Het was een groot feest en we hebben daarna kleren en schoenen kunnen uitdelen. Dat zijn dan heerlijke momenten in tegenstelling tot wat ik hierboven beschreef.

 Zomervakantie!

Noah heeft nu zomer vakantie!! Acht weken lang. Hij zal nog wel zijn huiswerk vanuit Nederland moeten blijven maken, maar zal ook veel met ons mee gaan. We zien er ook naar uit om een paar weekenden weg te gaan, dat hebben we wel even nodig. We genieten van alle post en zeker dat Sinterklaas hier ook is geweest!!

Veel liefs van ons en een drukkie,

Wim, Els en Noah

Meer foto’s kunt u vinden onder het tabblad ‘Foto’s bij Geen woorden voor’

Slangen, struisvogels, kakkerlakken en nog veel meer…

Een dode ‘gevaarlijke’ slang

Vanuit een erg warm Kriel een nieuwe weblog van ons. Wij doen vanwege de warmte  het rustig aan en de dieren komen uit hun schuilplaatsen. Zo hebben we op de  muren van ons huis prachtige salamanders. Noah kan tijden naar ze kijken en  volgen.  Ze zijn trouwens vliegensvlug.  Zo ook de kakkerlakken, tjonge jonge, wat een vreselijk vies beest is dat en snel…

Laatst zagen we in het wild een enorme struisvogel; wat  voelde ik me veilig in de auto, al was het dan wel op een afstand. Op de rode  zand wegen kom je vaak koeien en loslopende stieren tegen; dat wend al aardig,  maar als je dan een slang ziet liggen en niet zo’n kleintje, dan griezel je wel  even. Toch even goed gekeken of hij echt dood was om een foto te maken.  Nonhlanhla zei: “Deze is erg gevaarlijk, als jij hem niet dood, dan dood hij  jou…”.

Drinkwater

Het vieze drinkwater

In de vorige weblog schreven we over het water probleem. Wij  genieten ondertussen van schoon, helder water, maar op Pasnar heeft een groot  gedeelte van de mensen die in de hutjes wonen, vreselijk vies water. Het water  wat daar door de mijn gebracht werd, wordt niet meer geleverd. De mensen die  dit moeten doen worden niet meer betaald, dus brengen ze het niet meer!! Nu  drinken de mensen het water dat de koeien ook drinken en zijn daardoor aan de diaree. Het is echt verschrikkelijk. Al enkele  weken bellen we er achter aan en het is nog niet voor elkaar. Ze zeggen  dat ze er mee bezig zijn, maar je voelt je tegen over de mensen echt beroerd.

Zo spraken we daar met Dya, we wisten dat ze zwanger was. Ze was net 14 dagen  geleden bevalen van haar ongeboren kindje. Dya was negen maanden zwanger. Het  is een ongelooflijk verhaal, te weten dat dit kindje haar 13^e kindje  is, ze al meerdere kindjes heeft verloren en een paar kinderen zijn gestorven.  Dya sprak zonder emoties, je zag ook geen emotie. Dat zijn ze hier gewoon niet  gewend. Mensen dragen hun lijden en praten er bijna niet over. Ik schrok  dat er  geen arts of verloskundige bij de bevalling was geweest, alleen een  familie lid. Ze hebben het kindje in de tuin begraven, geen controle van een arts, wel  heeft ze iets van de zangoma (toverdokter) gedronken en het lijkt goed te gaan.  Je kunt er van alles bij bedenken, het vieze water, onhygiënische bevalling,  emoties rondom de

De voeten van Gogo Sara

bevalling, maar nee, Dya draagt haar lot en leeft gewoon’ verder. We proberen met de wekelijkse boodschappen haar ook liefde en aandacht te geven. Je ziet haar wat  ontdooien in haar gezicht en als ze lacht dan heeft ze een mooie lieve  glimlach.

Bewondering

Gogo Sara bezochten we na een lange tjd weer eens. Ze vloog Hetty om de hals en was enorm blij dat we er waren. Het gaat erg goed met haar, ondanks de lepra. Gogo heeft al sinds haar vijfde lepra, maar gaat hier zo goedmee om. Ondanks haar slechte voeten en de gympies die ze draagt, sjokt ze zichvoort. Met haar lepra handen heeft ze ook nog haar eigen groente tuintje. Met plezier kopen we zaden voor haar en geweldig te zien hoe dankbaar dat ze is.

De gevolgen van lepra

We hebben een afspraak voor haar kunnen maken bij het ziekenhuis en mogelijk krijgt ze aangepaste schoenen. Dit werk is soms zo eenvoudig, maar het betekend voor deze mensen zoveel.

Cultuur

Vorige week kwamen we bij de vrouw van Ruben. Ruben was een  patiënt van ons, maar is vorig jaar vermoord door een dronken vrouw. Zijn vrouw  woonde met haar drie kinderen in het huis wat ze samen hebben gebouwd. Een  groente tuintje om het huis, ze hadden het goed met elkaar, ondanks dat er geen  inkomen meer was. Toen we haar ontmoeten, was ze bij iemand anders in huis.  Haar verhaal choqueerde ons. Ze was door haar schoonmoeder uit haar eigen huis gezet! Niets mocht ze meenemen, ze kon zo vertrekken. Hier in Afrika is de  gewoonte als er iemand is overleden dat je dan een jaar lang niet aan de  persoonlijke eigendommen mag komen.

De nieuwe Nissan als verhuiswagen

Moeder waakte hierover, maar toen we verhaal  gingen halen, samen met de vrouw van Ruben, bleek dat ze haar eigen problemen was ontvlucht en nu haar zoon zijn eigendommen opeiste. We hebben daar ruim en  uur gepraat, het ging er erg venijnig aan toe. Nonhlanhla heeft vertaald en wij  hebben in stilte gebeden om de rust en vrede in het huis en in hun harten. Op  een gegeven moment kwam de rust en mochten we spullen  meenemen. De vrouw van Ruben liep door het  huisje en pakte hier en daar haar spullen. Geen meubilair, dat kon niet in de  auto, maar ze was erg dankbaar dat ze weer een matras had en kleding. We  snappen hier de cultuur echt niet, alles is zo onvoorspelbaar, zo onduidelijk,  maar we mogen om wijsheid vragen en doen wat ons hart ons in geeft.

Medisch dossier

We bezochten Pedros. Hij is HIV positief en krijgt zijn  medicatie van de kliniek. Steeds worden de medicijnen veranderd en hij heeft

Dit krijgen patiënten mee naar huis

veel pijn in zijn maag en continu diaree waardoor hij erg is afgevallen. Hij  kan niet meer eten van de pijn. Medicatie voor de pijn of de diaree krijgt hij  niet. Bijzonder dat ik van een collega die werkt in het Hospice in Houten een  mail kreeg met de vraag of we ook medicatie konden gebruiken. Ja, geweldig!! Nu  krijgen we ook medicatie via het Hospice in Leeuwarden en zo kunnen we nog meer  mensen helpen. Gaaf om dit met elkaar te mogen doen!

Hetty vertrekt morgen (27e) naar Nederland. Ze  blijft 2,5 maand weg om o.a. haar visum te verlengen. Samen met June,  Nohnhlanhla, Ntombi zullen we alles draaiende houden. We zijn blij met het team  en hun enthousiasme en liefde  voor hun  eigen mensen. We leren veel van hen en samen vouwen  we de handen in één.

Een lieve groet van ons uit Kriel

Wim, Els en Noah

U kunt nog meer foto’s vinden onder het tabblad ‘Foto’s bij slangen, struisvogels…’